مثل هر آدم ضعیفی که در سختی‌ها بیشتر به یاد خدا می‌افتد و در بی‌کسی بیشتر می‌فهمد که خدا تنها کس هر کسی است، خدا را به روشنی و صراحت صبحی که دارد در برابر چشمهای منتظرم طلوع می‌کند، حس می‌کنم، می‌بینم، دستهای لطیف و حمایتگرش را بر روی شانه‌هایم لمس می‌کنم و از این همه لطف و مهر که به این بنده حقیر و بی‌ارج ارزانی داشته است غرق هیجان و خجلتم.

دکتر علی شریعتی / با مخاطب‌های آشنا / ص 131